คุณว่าไม๊ว่าเดี๋ยวนี้ ขณะนี้ สภาพแวดล้อมเรารุนแรงมากขึ้นกว่าตอนเราเด็ก ๆ ลองใช้เวลานิดหน่อยนึกย้อนไปว่าเมื่อ 20 ปีก่อน บ้านเรามี 3 ฤดูใช่ไม๊ ร้อน ฝน หนาว (ถึงภาคอื่นจะหนาวไม่มากแต่คนทางเหนือเค้าก็หนาวกันนะ) ตอนนี้ มีแค่ร้อนและฝน และในสองฤดูนี้ ก็จะแบ่งเป็นร้อนมาก และฝนตกหนักมาก เมื่อก่อนเราเคยดูทีวีแล้วมีพยากรณ์อากาศในฤดูร้อนว่า “ปีนี้วันที่ ...เดือนเมษายน จะมีอุณหภูมิสูงที่สุดคือประมาณ 36 องศาเซลเซียส” แล้วตอนนี้เป็นไงล่ะปาเข้าไป 40-42 ไปแล้ว พอมาฤดูฝนก็ตกหนักจนน้ำท่วม ฟ้าผ่า ฟ้าร้องดังและบ่อยกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก ลมพัดแรงหอบเอาป้าย เอาต้นไม้ลงมากองขวางถนน สร้างความเสียหายทั้งสิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิต แต่.....เราทุกคนยังเฉย ๆ ไม่เคยเอะใจคิดย้อนกลับไปซักนิดหรือว่า มันเป็นเพราะอะไร
ไม่ได้จะมารณรงค์เรื่องภาวะโลกร้อน เพราะคุณ ๆ คงทราบกันดีอยู่แล้วว่าเราจะสามารถช่วยโลกนี้ได้ยังไงบ้างผ่านหนังสือ ทีวีและสื่ออื่น ๆ อีกมากมาย แต่ลึก ๆ เราไม่รู้ว่าภายในกระเป๋าผ้าที่คุณ ๆ สะพายกันมีถุงพลาสติกกี่ใบ สะพายไปซื้อของอย่าง ผัก ผลไม้ แล้วบอกแม่ค้าว่าไม่ใส่ถุงค่ะหรือเปล่า หรือสะพายเพราะเห็นดาราเค้าสะพายกันแล้วไปช้อปปิ้ง สร้างมลภาวะเพิ่มหนักเข้าไปอีกมากมายโดยไม่รู้ตัว
อย่ามองว่าเป็นเรื่องไกลตัวเลย มันเป็นเรื่องของตัวคุณ ...ตัวคุณจริง ๆ ดูสิว่าแดดร้อนแสบหน้ากว่าเมื่อก่อน มีรังสีโน่นนี่นั่นจากเอถึงแซด เราก็ต้องหาครีมกันแดดมาทา เสียเงินไม๊ล่ะ หรืออากาศร้อนพัดลมคงเอาไม่อยู่แล้ว ยุคนี้สมัยนี้มันต้องแอร์เท่านั้น นี่ก็เงินคุณอีก
เคยไปเที่ยวที่ไหนแล้วรู้สึกเสียดายไม๊ เสียดายว่าทำไมไม่สวยอย่างที่วาดฝันไว้ หรือเสียดายที่ไม่เหมือนเมื่อครั้งก่อนที่เคยมาเยือน หรือหนักสุด ...เสียดาย ไม่น่าเสียเวลามาเลย คนเราจะรู้สึกเสียดายเมื่อเราได้สูญเสียมันไป หรือเรียกมันกลับคืนมาไม่ได้ นึกสิว่าถ้าเราอุตส่าห์ดั้นด้นขึ้นดอย ปีนเขา เพื่อไปนั่งมองทะเลหมอก ....แต่ไม่มีหมอก หรืออุตส่าห์เอาผิวไปตากแดดเพื่อจะได้ดำน้ำดูปะการัง แต่ไม่มีปะการังและน้ำไม่ใสพอให้เห็นอะไรใต้ทะเล หรือเห็นแต่ซากปะการังตายเป็นอนุสรณ์ให้เราเสียดายค่าเรือ (ที่แพงชะมัดยังกะไปเที่ยวเมืองนอก) เหล่านี้ที่ยกตัวอย่าง คงพอเห็นภาพนะ
ถ้าคุณอยู่คนเดียว ลองมาทำการบ้านกันซักอาทิตย์ไม๊ ว่าคุณสร้างมลภาวะให้กับโลกนี้แค่ไหน ลองไม่เอาขยะไปทิ้งซักหนึ่งอาทิตย์สิ คุณจะเห็นเลยว่า ไอ้ตัวเราคนเดียวนี่แหละสร้างขยะมากมายจนกลายเป็นปัญหาของสังคมได้
ขอแค่ระมัดระวังและพึงสังวรณ์กับการใช้ชีวิตของเรา รับผิดชอบแค่ตัวเราเองว่าจะไม่สร้างภาระให้กับโลกสวยงามใบนี้ หรือถ้าจำเป็นก็ขอให้น้อยที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ ถือว่าทำเพื่อตัวเองก็แล้วกัน...นะ ตัวเองนะ
อืมม เคย นะ ไปเที่ยวแล้วที่นั่นไม่สวยอย่างที่ คิด ที่สำคัญ ที่สุด ร้านค้า ผุด ขึ้นบนดอยเยอะกว่าดอกเห็ด เสียบรรยากาศ หมดเลย